Η Αθήνα αλλιώς…

Πρόσφατα ανέβηκα στο λόφο της Πνύκας δύο φορές, βράδυ και πρωί. Τη νύχτα η εικόνα ήταν εντυπωσιακή. Η Ακρόπολη μοναδική και φωταγωγημένη με εξαίσιο τρόπο. Το σκοτάδι έκρυβε το γκρίζο μπετόν και η πλημμύρα των φώτων της πόλης έφτιαχνε ένα πέπλο που απλωνόταν γύρω από το στέμμα του Παρθενώνα.

Αλλά το άλλο πρωί η θέα ήταν, όπως και από κάθε υπερυψωμένο σημείο της πόλης, αποκαρδιωτική. Τα ξέρετε. Ελάχιστο πράσινο και άναρχη δόμηση που κάνει το λεκανοπέδιο να μοιάζει με ένα τεράστιο σωρό από μπάζα. Ένας όγκος ασχήμιας που εξαφανίζει, φυσικά, και την Ακρόπολη. Φανταστείτε πως ένα φορτηγό έχει αδειάσει τόνους κοπριάς και κάπου εκεί σε ένα βουναλάκι υπάρχει ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι. Πόσο μπορεί να αλλάξει την εικόνα το δαχτυλίδι;

Ολική κατεδάφιση και στη συνέχεια ανοικοδόμηση ήταν η πρώτη αγχωμένη και θυμωμένη αλλά μη εφαρμόσιμη λύση που πέρασε από το μυαλό μου. Να πάρουμε, δηλαδή, ένα ένα τα κομμάτια από αυτό το τεράστιο τσιμεντένιο παζλ, που ένα μικρό παιδί ταίριαξε άτσαλα, και να τα τοποθετήσουμε στη σωστή τους θέση.

Chile-VALPARAISO-900x500

Αργότερα, όμως, πιο ήρεμος είχα μια αναλαμπή. Να μετατρέψουμε αυτό το στραπατσαρισμένο παζλ σε ένα έργο αφηρημένης τέχνης. Αν κάθε κομμάτι του, κάθε κτίριο δηλαδή, βαφτεί με χρώμα έντονο και διαφορετικό από αυτό των γειτονικών η πόλη θα μετατραπεί σε ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό. Δε διεκδικώ πρωτοτυπία. Είδα μετά πως υπάρχουν τέτοιες πόλεις και χωριά ανά τον κόσμο. Αλλά ίσως η Αθήνα μπορεί να γίνει η πρώτη ιστορική πρωτεύουσα με τόσο χρώμα.

Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος αλλά και πεποισμένος για το ρεαλιστικό του υποθετικού εγχειρήματος που άρχισα να σχεδιάζω την εκτέλεσή του. Μέχρι και πρόγραμμα επιδοτήσεων φαντάστηκα. Και τα χαμόγελα των ελαιοχρωματιστών, των χρωματοπωλών και των συναφών επαγγελμάτων.

Σοβαρά όμως τώρα: κάτι τέτοιο ίσως να είχε οφέλη απρόβλεπτα και πολύπλευρα. Τί λέτε; Έχετε καμία άλλη ιδέα;