Ο φίλος μου ο Λευτεράκης

Δε συμμετέχω σε κανένα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αλλά έχω έναν φίλο, τον Λευτέρη, που είναι πολύ δραστήριος. Με ενοχλούν τρία πράγματα στο προφίλ του. Θα πάρω για παράδειγμα τις φωτογραφίες που αναρτά.

Το πρώτο και λιγότερο κακό είναι πως οι φωτογραφίες του είναι εξωραϊσμένες. Αποτυπώνουν πάντα την καλή γωνία του προσώπου του, όχι εκείνη που έχει τη μεγάλη ελιά. Και τον δείχνουν πιο ψηλό και πιο αδύνατο. Ιδίως αυτές με μαγιό, όσες τόλμησε να ανεβάσει, στις οποίες η κοιλιά του είναι πάντα ρουφηγμένη.

Το δεύτερο κακό είναι πως οι φωτογραφίες του, πολλές φορές, θυμίζουν στον ίδιο τις κακές στιγμές που κρύβονται από πίσω. Πρόσφατα σε μία φωτογραφία είναι χαμογελαστός στην άκρη ενός φράγματος. Πολύ ωραία θα πει κανείς. Και η κρίση πανικού που τον έπιασε μέχρι να ανέβει και να κατέβει; Και οι στεναχώριες που τον οδήγησαν σε αυτή και σε άλλες παρόμοιες εκδρομές; Αυτά, αν και δεν φαίνονται πουθενά, υπάρχουν και τα θυμάται κάθε φορά που βλέπει αυτές τις φωτογραφίες. Δεν τον αφήνουν, δηλαδή, να ξεχάσει και να ξεχαστεί. Από την άλλη, όταν βλέπει φωτογραφίες άλλων, ανάλογης ομορφιάς και θάρρους, αγνοεί ότι και εκεί μπορεί να κρύβεται μία θλιβερή ιστορία ή ένας αφανής φόβος. Τις θεωρεί αυθεντικές και τις αντιπαραβάλει με το δικό του ψέμα. Διπλό το κακό.

Το τρίτο είναι η «υποταγή» των φωτογραφιών στο στερεότυπο που κάθε φορά έχει επιλέξει. Στο οποιοδήποτε στερεότυπο. Σε εκείνο το γκρεμό ήταν το στερεότυπο του επιμελώς ατημέλητου, ερασιτέχνη πεζοπόρου. Σε άλλη ανάρτηση, του αυστηρού ρόκα που καπνίζει και αλλού, άλλα πιο formal στερεότυπα. Πάντως πάντα ένα από τα δεκάδες χιλιάδες στερεότυπα που έχουν διαμορφωθεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Τελικά, η εικόνα του προφίλ του δεν είναι η εικόνα της ζωής του. Που είναι τα δάκρυα, οι εμετοί, οι ατελείωτες ώρες δουλειάς που δεν άντεχε άλλο; Πουθενά. Παντού όμορφες εικόνες που τις πιο πολλές φορές του θυμίζουν, του υπενθυμίζουν, τα θλιβερά που είναι κρυμμένα πίσω από τα χαμόγελά του. Κατά περίεργο τρόπο τις πραγματικά χαρούμενες και ξένοιαστες στιγμές ξέχασε – καθόλου παράξενο για αυτό ήταν ξένοιαστες – να «ανεβάσει» κάτι.

2018-06-27 16.15.34

Τον ξέρω χρόνια και έχω το θάρρος οπότε τον ρώτησα γιατί το κάνει αυτό. «Θυμάσαι», μου είπε, «όταν ήμασταν μικροί και κάναμε κάτι σπουδαίο; Λέγαμε μακάρι να υπήρχε κάποιος με μια κρυφή κάμερα να απαθανατίσει την ωραία βουτιά από το βράχο, ας πούμε, για να τη δείξει στο κορίτσι που μας άρεσε.»

«Ναι», τον διέκοψα, «Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα. Αυτή η κάμερα δεν είναι κρυφή. Ξέρεις ότι υπάρχει και όχι μόνο ξέρεις αλλά είσαι αυτός που την κρατά. Πώς θα κάνεις καλή βουτιά με το ένα χέρι σου να την κρατά;»

Τελοσπάντων. Νομίζω πως όλοι γνωρίζετε τον φίλο μου.

One thought on “Ο φίλος μου ο Λευτεράκης

  1. Καλό καλοκαίρι, εύχομαι, με υγεία και τα απαραίτητα, στην ζωή, όπως και στον καθένα. Η απαραίτητη κίνηση, για να επιστρέψει η ανθρώπινη σκέψη, στην ποιοτική ηρεμία, υλοποιώντας στην πράξη, την κοινωνική συνοχή, είναι: απλά να γυρίσει την πλάτη στα κοινωνικά δίκτυα, όπου σε ποσοστό, μεγαλύτερο από 90 τοις εκατό, μεταφέρουν το «μικρόβιο» της αγένειας, πλήττοντας κάθε ήπια προσωπικότητα που απλά θέλει να ενημερώνεται ή να ψυχαγωγείται, χρησιμοποιώντας το ίντερνετ.
    Αρκετές φορές, τελευταία, είπα, πως θα σταματήσω να μιλώ σε αγνώστους στο ίντερνετ, για εμένα και μόνο, ως μορφή αυτοβελτίωσης. Όμως κάθε φορά, κάτι με έκαιγε, στη σκέψη και έπρεπε κάπου, να πω, την γνώμη μου. Έστω κι αν δεν την διάβαζε, κανένας. Υπάρχουν αρκετά, στην ζωή και τους ανθρώπους, που με ενοχλούν, όπως ας πούμε: οι περισσότερες γυναίκες να ..πέφτουν.. τόσο εύκολα, σε σχέσεις, γνωρίζοντας πιθανόν, πως κάποιος άντρας, τις χρησιμοποιεί, όμως εξακολουθούν με την απόφαση να ρίχνουν τον αυτοσεβασμό και μολύνοντας τον όρο, με ότι στοιχεία σημαντικής ύπαρξης, περιέχει, που όλοι γνωρίζουμε, ως το ωραίο φύλο: Συμβιβαζόμενες με κάτι άλλο, χωρίς καν, όνομα η έννοια, μειώνοντας την νοημοσύνη τους, αρκεί να μην είναι, μόνες.
    Με ενοχλούν τα άσχημα λόγια στις παρέες και η έλλειψη φιλανθρωπίας, από τους περισσότερους, προσθέττοντας στην έλλειψη αυτή και εμένα, το παραδέχομαι. Άλλλο αν ανακυκλώνω, αλλά δεν έχει σημασία. Πάραυτα, γνωρίζω τα μειονεκτήματα μου, τα οποία πιθανόν να διατηρούν ένα συγκεκριμένο επίπεδο ντροπαλότητας σε εμένα, το οποίο κάπου έχει σώσει όποια καλά χαρακτηριστικά, διαθέτει ο χαρακτήρας μου.
    Κλείνοντας, για να μην κουράζω: παλαιότερα είχα γράψει ως σχόλιο, κάπου αλλού, πως οι άνθρωποι στα κοινωνικά δίκτυα, δεν προστατεύουν την ιδιωτική τους, ζωή, παρασυρόμενοι σε δημοφιλή sites, επειδή αυτή είναι η μόδα ..ίσως.. -να ενημερωθούν οι πάντες για την ύπαρξη των πάντων.
    Ελπίζω ετούτη τη φορά, να κάνω πράξη, να σταματήσω να αφήνω σχόλια, που ούτως ή άλλως, φαίνεται, είναι απόψεις παλαιών αρχών, σε μια εποχή που δήθεν προοδεύει, ώστε να θυμηθούν οι πολλοί, πως δίνεται το καλό παράδειγμα, μιας άποψης που σπάνια ακούγεται. Κάτι που προβάλλει και το άρθρο σας. Ευχαριστώ. Καλή συνέχεια. Με σεβασμό, Γεράσιμος Μηνάς. Αθήνα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s