Δέκα χρόνια, δύο κιλά και εφτά μέτρα

Ο χρόνος είναι συνεχής. Εμείς τον χωρίζουμε σε διαστήματα (λεπτά, ώρες, ημέρες). Αυτή η κατάτμηση του χρόνου εξυπηρετεί την ανάγκη της συνεννόησης, του συγχρονισμού. Ανάγκη κρίσιμη που οδήγησε στην παγκόσμια αποδοχή της ίδιας μονάδας μέτρησης και που αν δεν είναι το μοναδικό σίγουρα αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα καθολικής αποδοχής της μονάδας μέτρησης ενός φυσικού μεγέθους. Πρέπει να συμφωνούμε για το πότε θα συναντηθούμε ακόμα και αν πρόκειται να συναντηθούμε για κάτι κακό.

Τεράστια τα οφέλη της μέτρησης του χρόνου. Αλλά από την άλλη πάλι επειδή μετράμε το χρόνο δεν περνάει απαρατήρητος. Μετράμε τα χρόνια που πέρασαν και αισθανόμαστε το βάρος τους σαν να είναι κιλά. Τα γενέθλια μπορεί να καταλήξουν μία γιορτή θλίψης μετά από κάποια ηλικία και ορόσημα όπως η αλλαγή του χρόνου προκαλούν αισθήματα κατάθλιψης, ιδίως όταν ο απολογισμός δεν είναι θετικός. Χρήσιμη λοιπόν αλλά «βαριά» μερικές φορές η μέτρηση του χρόνου. 

αρχείο λήψης

Του χρόνου που όμως είναι για τον καθένα διαφορετικός. Και δεν είναι μόνο πόσα χρόνια ζει κάποιος. Υπάρχει βιολογική και πραγματική ηλικία. Η πραγματική είναι καλά μετρημένη αλλά η βιολογική; Και πώς την επηρεάζει η ακριβής μέτρηση της πραγματικής ηλικίας; Ίσως πολύ περισσότερο από όσο φαντάζεστε. Ένας 70 χρόνων δεν μπορεί παρά να σκέφτεται ότι έχει ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ακόμα και αν είναι αισιόδοξος και έχει βάλει το στόχο στα 100. Ένας νέος ότι έχει όλη τη ζωή μπροστά του.  Λάθος και οι δύο προσεγγίσεις: ο χρόνος που μένει αν και είναι απολύτως μετρήσιμος είναι απροσδιόριστος. Και ακριβώς επειδή δεν προσδιορίζεται δε θα  πρέπει να μας απασχολεί.

Είναι επίσης διαφορετικός όχι μόνο για τον καθένα αλλά και για τον ίδιο άνθρωπο σε διαφορετικές περιόδους. Στη χαρά περνάει γρήγορα ενώ το αντίθετο συμβαίνει στη θλίψη.  Έτσι μπορεί να πει κάποιος ότι τα χρόνια είναι περισσότερα – μικρότερα είναι ίσως μία καλύτερη λέξη – για έναν θλιμμένο. Δέκα χρόνια ευτυχίας είναι πολύ λιγότερα «πραγματικά» χρόνια από δέκα λυπημένα χρόνια.  Να μια μέτρηση καλύτερη αλλά  φυσικά όχι χρήσιμη στην καθημερινότητα.

Ίσως όμως χρήσιμη για τη ζωή μας. Θα ήταν καλύτερα αν είχαμε τη μέτρηση που ήδη έχουμε για να μη χάσουμε το τρένο ή να μην αργήσουμε στο ραντεβού μας και… καμία μέτρηση για τη ζωή μας. Καμία γιορτή, γενέθλια ή εν τέλει ηλικία. Μια μέρα που φεύγει διαγράφεται. Και μία καινούργια έρχεται. Καμία αγωνία για τα κεριά του Καβάφη που μας μένουν. Ο φόβος δεν προκύπτει επειδή δεν ξέρουμε πόσα είναι – αλίμονο αν ξέραμε – αλλά επειδή ξέρουμε, σύμφωνα με τις στατιστικές, ότι δε μπορεί να είναι περισσότερα από ένα συγκεκριμένο αριθμό, ένα ανώτερο όριο. Είναι ουτοπία αλλά αν δε μετρούσαμε το χρόνο δε θα υπήρχαν τα δεδομένα για να προσδιορίσουν το μέγιστο προσδόκιμο της ζωής. Και ίσως αν δεν υπήρχε αυτή η προσδοκία πως το τέλος είναι μακρυά για τους νέους και ότι πλησιάζει για τους μεγαλύτερους να ζούσαμε τη ζωή μας καλύτερα, πιο ελεύθερα. Ίσως και να μπορούμε ακόμα να το κάνουμε αν έχουμε τη θέληση να αγνοήσουμε τη μέτρηση του χρόνου πάνω μας.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s