Για πέντε βαθμούς Κελσίου

Επισκέφτηκα για δέκα μέρες ένα φίλο μου που εργάζεται σε ένα παραθαλάσσιο μέρος της νότιας Αγγλίας. Ήταν όλα πολύ όμορφα και οργανωμένα. Τόσο όμως ο φίλος μου όσο και οι φίλοι του, όλοι Έλληνες, ήταν κατηφείς και παραπονιούνταν κυρίως για τον καιρό, ο οποίος για μένα, αυτή την εποχή τουλάχιστον, ήταν ευχάριστος έως εξαιρετικός έστω και αν κάποιες φορές άρχιζε να βρέχει ξαφνικά. Επέστρεψα στην Αθήνα μεσάνυχτα Κυριακής, μια βραδιά αισθητά θερμότερη του Λονδρέζικου δειλινού. Έψαξα και βρήκα πως κατά μέσο όρο η διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ της Αθήνας και του μέρους που επισκέφτηκα είναι πέντε βαθμοί Κελσίου.

Πέντε βαθμοί Κελσίου είναι, με όρους βιολογίας, μια τεράστια διαφορά θερμοκρασίας. Τα όρια επιβίωσης πολλών οργανισμών κυμαίνονται σε μικρότερο εύρος. Όχι όμως για τον άνθρωπο και όχι σε αυτές τις θερμοκρασίες. Αυτή η διαφορά όμως είναι ικανή να κάνει τους Έλληνες του εξωτερικού νοσταλγούς, στενάχωρους, ανεπίδεκτους αφομοίωσης στην αγγλική κουλτούρα. Για έναν επισκέπτη σαν και εμένα η διαφορά πέντε βαθμών Κελσίου είναι απλώς γοητευτική. Για το μετανάστη γιγάντια και καθηλωτική. Ιδίως για τον Έλληνα, τον Ιταλό και τον Ισπανό. Όχι όμως τόσο για τον Κύπριο, τον Ινδό και καθόλου για τον Αυστραλό.

2018-04-29 19.47.54

Ο καιρός της Αυστραλίας είναι ίδιος με αυτόν της Ελλάδας αλλά οι Αυστραλοί που μένουν στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν παραπονιούνται καθόλου παρά μόνο χάριν αστεϊσμού όπως κάνουν και οι Άγγλοι. Υπάρχουν μέρη στην Ελλάδα που η διαφορά στη θερμοκρασία είναι μεγαλύτερη των πέντε βαθμών. Αλλά οι Χανιώτες στα Γρεβενά δεν παραπονιούνται όσο οι Έλληνες στην Αγγλία. Η κοινή ελληνική κουλτούρα σβήνει τη διαφορά. Ο καιρός είναι το σαμάρι που βαράνε οι Έλληνες γιατί δε μπορούν να βαρέσουν το γάιδαρο που λέγεται Αγγλία ή όπως αλλιώς λέγεται.

Βέβαια είναι καβάλα πάνω σε αυτό το γάιδαρο. Είναι καθηγητές σε πανεπιστήμια, ερευνητές σε ινστιτούτα ή στελέχη σε εταιρείες. Όχι όπως οι παππούδες ή οι προπαππούδες τους που έπλεναν πιάτα ή έσκαβαν στα ορυχεία της Κεντρικής Ευρώπης. Δυστυχώς ο – κατά τα άλλα πολύ μεγάλος – Καζαντζίδης έχει ριζώσει στην ελληνική ψυχή και μεταμορφώνει αυτούς τους νέους σε θλιμμένους γραικούς.

Επιθυμούν να γυρίσουν και θα γυρίσουν. Και θα τελειώσει το μαρτύριο μιας κακής «στρατιωτικής θητείας» που τους έκανε δυνατούς και γεμάτους αυτοπεποίθηση αλλά για λάθους λόγους. Θα γυρίσουν και θα αναπολούν τις δύσκολες μέρες της ξενιτιάς πίνοντας φραπέ, που τόσο τους έλειψε, κάτω από τον ελληνικό ήλιο, που τόσο αναζητούσαν. Τέτοια νοσταλγία για τις στοές των ορυχείων του Βελγίου δεν είχαν ποτέ όσοι από του ανθρακωρύχους παππούδες τους επέστρεψαν ζωντανοί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s